Site Overlay

Rozregulowany jak stary zegarek, czyli kolejna wizyta u Dziadków

Ponieważ dopadł mnie ostry wirus, ze względów bezpieczeństwa postanowiliśmy, że stan kryzysowy Synek przeczeka u Dziadków. Tak się złożyło, że najpierw był u jednych parę dni i parę dni u drugich. Łącznie 4 dni. Niby nie długo.

Pamiętam, że podczas ‚zdawania’ działał bez zarzutu. Można by powiedzieć, że chodził jak szwajcarski zegarek. Po odbiorze za to… dostaliśmy z powrotem coś co wyglądem przypominało Synka a zachowaniem jakieś obce dziecko.

O podejściu Dziadków pisałem już wcześniej ale widzę, że to poważniejsza kwestia… czyżby czas na zrewidowanie poglądów?

Przed chwilą rozmawiałem o tym z Mamą. Wnioski są w sumie oczywiste. Albo zabronimy kontaktów z Dziadkami albo przystajemy na ich warunki. Coś za coś.

W sumie jednak nie jest tak źle. Normalną rzeczą jest, że Dziadkowie pozwalają na duuużo więcej. Jest tak jakby z definicji. Poza tym sporo się tam uczy i poznaje nowe rzeczy. Dziadkowie po prostu ‚nie mogą patrzeć jak dziecko płacze’. No a płacze bo wymusza. I mamy błędne koło.

Trzeba jednak siły by przez to przejść obronną ręką. Po przyjeździe Synek sprawdza czy nowo przetestowane na Dziadkach zagrywki w domu też działają. Na ogół nie działają… i co? RYK. Rzuca się na podłogę i zaczyna przedstawienie.

Spazmy, szloch… Scenka wygląda w sumie strasznie… Biedne dziecko rycząc szamocze się w konwulsjach po podłodze. Obok, niewrażliwi na tę sztukę, siedzimy my – rodzice – tyrani. Wewnątrz oczywiście gotuje się, serca łopoczą, pokątnie łypiemy wzrokiem.

Na ogół nie trwa to jednak długo. Po chwili, kiedy Synek zdaje sobie sprawę, że cały jego show na nic, zwyczajnie przechodzi do innych czynności.

Chyba zaczyna rozróżniać co wolno tam a co w domu. Poza tym nawet 4 dni u Dziadków nie są w stanie zniweczyć naszego codziennego wysiłku. Tak mi sie przynajmniej wydaje.

Znów zaczyna tykać po staremu. Więcej na blogu opisującym porady dla rodziców, taty i mamy.